دلهای آسمونی

...اگر فكر ميكني

baraneeshgh-67 — Tue, 18 Aug 2009 18:20:18 GMT

اگر فکر می کنی که رفتنت باعث شکستنم می شود

اگر فکر می کنی که از پس رفتنت اشک می ریزم

اگر فکر می کنی که با نبودنت لحظه هایم خالی می شوند

اگر فکر می کنی که هر لحظه دلم برای بوسه هایت تنگ می شود

اگر فکر می کنی که بی تو

می میرم

بسیار درست فکر کرده ای

خب تو که می دانی نبودنت را تاب نمی آورم ...

پس بمان!

baraneeshgh-67 — Wed, 25 Mar 2009 16:00:18 GMT

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

راه رفتن در این دنیا را هم بدون تو یاد

گرفته ام

یاد گرفته ام که چگونه بی صدا بگریم !

یاد گرفته ام که هق هق گریه هایم را

با بالشم ..بی صدا کنم !

تو نگرانم نشو !!

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام چگونه با تو باشم بی آنکه

تو باشی !

یاد گرفته ام ....نفس بکشم بدون

تو....و به یاد تو !

یاد گرفته ام که چگونه نبودنت را

را با رویای با تو بودن...

و جای خالی ات را با خاطرات با تو

بودن پر کنم !

تو نگرانم نشو !

همه چیز را یاد گرفته ام !

یاد گرفته ام که بی تو بخندم.....

یاد گرفته ام بی تو گریه کنم...و بدون

شانه هایت....!

پ.ن:اصلا حوصله تعطیلات و ندارم.چرا تموم نمی شه؟!

...فلانی

baraneeshgh-67 — Tue, 17 Mar 2009 22:03:18 GMT

هی فلانی....

می دانی؟...

می گویند رسم زندگی چنین است!!!!!!!

می آیند.......

می مانند.......

عادتت می دهند.......

و می روند.......

و تو در خود می مانی.......

و تو تنها می مانی.......

راستی نگفتی؟

رسم تو نیز چنین است؟

مثل همه ی فلانی ها؟!!!!!!!!!

قایم باشک

baraneeshgh-67 — Thu, 26 Feb 2009 09:02:18 GMT

آن وقت ها که بچه بودیم موقع بازی قایم باشک زمانی که نوبت چشم گذاشتن مان می شد دست های کوچک مان را روی چشم های مان می گذاشتیم و گاهی آنقدر به چشم هایمان فشار می آوردیم که اطراف آن خیس می شد.

بلند از ۱ تا ۱۰ می شمردیم.گاهی از روی بچگی نگاهی از لای انگشتانمان می کردیم تا ببینیم چه خبر است!اما...

حالا همه ما بزرگ شدیم.خیلی بزرگ.ولی یادمان رفت که دست های مان را از روی صورتمان برداریم.

مدام از ۱ تا ۱۰ بلند می شماریم و دوباره و دوباره...

این قدر به چشم هایمان فشار می آوریم که سرتا پایمان خیس می شود.

ان قدر بلند از ۱ تا ۱۰ می شماریم تا هیچ چیز نشنویم هیچ چیز.

خودمان نمی خواهیم ببینیم نمی خواهیم بشنویم.خودمان خودمان را محکوم به حبس و انفرادی کرده ایم.

حتی دیگر از لای انگشتانمان هم نگاه نمی کنیم دریغ از یک پرتو نور.

«کوچولوهای گذشته و بزرگ های حالا بازی قایم باشک تمام شده دست هایتان را بردارید.»

baraneeshgh-67 — Thu, 22 Jan 2009 18:43:18 GMT

پیش پیش لا لا...

خوابش نمی برد دیگر

چه کارش کنم؟!

نمی توانم که بکشمش

بچه است خب!

هرکاری می کنم تا حواسش را پرت کنم و بخوابانمش نمی شود

این نصفه شبی گریه اش گرفته

بی قراری می کند

بهانه ات را می گیرد

می گوید دلش تنگ شده....نمی دانم چه کار کنم!

از دوری تو خوابش نمی برد

کودک بی قرار درونم...

پ.ن:بلاخره آپ کردم

گل

baraneeshgh-67 — Sat, 20 Sep 2008 20:24:50 GMT

گفتم:در یک جمله موفقیت رو تعریف کن.

لحظه ای فکر کردو بعد لبخندی گذرا و شیرین رو لبش ظاهر شد و گفت:گل

خنده ام گرفت:گل!مگه گل هم موفقیت کسب می کنه؟

با نگاه مهربونش نگاهم کرد و گفت:آره.چه کسی بهتر از گل.

یک غنچه با تمام ملایمات و ناملایمات طبیعت می سازه و از هزاران خطری که تهدیدش می کنه می گذره و با گلبرگ های لطیف و خارهای کوچیکش از خودش محافظت می کنه چون می خواد پیروز بشه.

شاید تیغ های دفاعیش ظریف باشه ولی چون خودش می خواد که این مسیر و طی کنه موفق می شه و بالاخره می شکفه و درست در همون لحظه ها است که چشماش دنیایی رو می بینه که تا کنون ندیده.

بودن و تمام قشنگی قضیه به اینه که گل با حفظ همه زیبایی های درون و برون به موفقیت می رسه.نه مثل خیلی آدم ها که با زیر پا گذاشتن ارزش های خودشون و دیگرون به موفقیت می رسن.

زندگی ما هم همین طوره تا قبل از رسیدن به موفقیت در یک مسیر تاریک گام برمی داریم.مسیرش سخت و دشواره ولی نباید غافل شد که خود جاده هم پر از زیبایی های تازه است به طوری که گاهی می گویند:"رسیدن غم انگیز است و راه بهتر از منزلگاه."

مهم خواستن و حرکت کردن است.بخواه مطمئن باش که می رسی چون هرکسی تیغ هایی در درونش داره که هرچقدر هم ظریف و کوچیک باشن باز هم از آدم محافظت می کنن.بخواه دوست من بخواه.....

خنده از رو لبام محو شد و نگاهم به گل رز توی گلدون که عطرش فضا رو پر کرده بود خیره موند.

...یادگاری

baraneeshgh-67 — Fri, 12 Sep 2008 07:05:18 GMT

گفت:می خوام برات یه یادگاری بنویسم.

گفتم:کجا؟

گفت:رو قلبت.

گفتم:مگه می تونی؟!

گفت:آره سخت نیست آسونه.

گفتم:باشه بنویس تا همیشه یادگاری بمونه.

یه خنجر برداشت...گفتم:این چیه؟!

گفت:سیس س س...ساکت شدم.

گفتم:بنویس دیگه چرا معطلی؟!

خنجر و برداشت و با تیزی خنجر نوشت دوست دارم دیوونه.

اون رفت...خیلی وقته...کجا؟نمی دونم...اما...

هنوز زخم یادگاریش رو قلبم مونده...

دوست دارم دیوونه

baraneeshgh-67 — Mon, 07 Jul 2008 15:13:18 GMT

يادته يه روزي بهم گفتي:هر وقت خواستي گريه کني برو زيرِ بارون

که نکنه نامردي اشک هاتو ببينه و بهت بخنده گفتم: اگه بارون نيومد چي؟؟؟

گفتي: اگه چشم هاي قشنگ تو بباره آسمون گريه ش ميگيره گفتم:

يه خواهش دارم ؛ وقتي آسمونِ چشام خواست بباره تنهام نزار گفتي:

باشه... حالا امروز من دارم گريه ميکنم اما آسمون نمي باره

و تو هم اون دور دورا ايستادي و داري بهم مي خندي

كاشكي هميشه پيشت بودم ....

...انتظار محبت

baraneeshgh-67 — Sun, 20 Apr 2008 09:08:18 GMT

زمانی که آموختم از کسی انتظار محبت نداشته باشم آرام گرفتم...

دکتر حسن مهرآسا(متخصص اعصاب و روان)

!دلتنگت هستم...به همین سادگی

baraneeshgh-67 — Thu, 10 Apr 2008 07:15:18 GMT

دیگر به خلوت لحظه هایم عاشقانه قدم نمی گذاری !!

می دانی مدتهاست سنگینی نگاهت را حس نکرده ام

من مبهوت مانده ام چگونه این همه زمان را صبورانه گذراند ه ام !

ببین ..نگاه ملتمسم را در این واژه ها پر کردم ...شاید ....

دیگر زبانم از گفتن جملات می ترسد

و دستهایم توانی برای نوشتن در خود نمی بیند !

اما باز هم اینبار برای تو می نویسم :

می خواهمت .....هنوز

گاه انچنان اشفته و بی قرارت می شوم که تردید ندیدن دوباره ات در تمام وجودم ریشه می کند

اما نمی خواهم !

نه می خواهم و نه می توانم که بی تو بودن را برای همیشه...باور کنم !

می خواهمت هنوز.....

حتی اگر دستانت در جستجوی .....دستانم نباشند

می خواهمت هنوز.....

حتی اگر چشمانت با من بیگانه شده باشند !

باید بروم

و خواهم رفت

مسافری چند روزه در این دنیا بیش نیستم

با کوله باری از گناه و اندوه می روم ...

تا برای همیشه ...به نیستی ها بپیوندم

شاید هم زیاد زیسته ام...و حقم هم بیش از این نبوده است!

و بدان که برای همیشه تکه ای از قلبم را نزدت به جای گذاشتم

باید بروم و خواهم رفت ..

امروز.....

شایدم فردا.....

به گمانم در ورای همه این کلمات فقط یک کلمه نهفته باشد :

دلتنگت شده ام ...به همین سادگی !